Eigendom is abnormaal planting-paradise(t)

Onze samenleving, en de Aarde, wordt momenteel gesloopt door “het handelsmodel” (‘economie’).
Regeringen parasiteren via belastingen van bankgeld op elke transactie tussen mensen.
Daarbij wordt gedaan alsof mensen dat wat niet van hen is kunnen kopen en verkopen.
Het is een parasitair verkrachtersmodel, wat gebeurt onder bdreiging van dood en geweld.

Het idee van eigendom is niet normaal; het is abnormaal.
De Aarde is van niemand; en dat wat van de Aarde is dient voor alle vormen van leven.
In onze sameleven ondersteunen we elkaar op veel manieren die onverkoopbaar zijn.
 

De aarde, voedsel
Muziek is geen verbruiksartikel
Advies is een geschenk wat je levenlang meegaat.
Objecten kan je niet meenemen na je overlijden.

 

Als ik naar muziek luister, dan wil ik die helemal niet koen. Dat kan niet eens.
Muziek is een smenspel van klanken in de lucht; en echoe’s in mijn beleving.
Het is prachtig, of ergerlijk, om muziek te horen; en soms opnieuw te horen.
Hoe kan ik muziek kopen die ik niet ken? Hoe kan ik muziek die ik leuk vindt ooit kopen?

Ik heb een heel ander denkmodel nodig; warin ik muziek de eerste keer gratis kan horen.
Dan is er miziek die ik, soms,nog één of twee keer wil horen.
Sommige muziek spreekt me direct aan, die wil ik vaker, soms zelf vaak horen.
Andere muziek (niet veel) ervaar ik als onderdeel van mijn leven.

Ik kan me voorstellen dat ik muziek niet koop of huur maar ondersteun.
De eerste keer luisteren is per definitie gratis: als gegeven van een cultuur; delen van overvloed.
Dan, als ik de muziek weer wl horen, draag ik per keer bij, op basis van mijn vrije vermogen.
Totdat ik daarin een maximum heb bereikt: vanaf dat moment luister ik verder gratis.

Op die manier verandert het model van ’kopen’ in een model van ‘ondersteunen’.
Iedereen wordt daarmee ‘ondersteuner van de kunsten’; “maucaenas”.
De kunstenaars worden voor wat ze doen door hun bewonderaars’ ‘ondersteund, ‘gedragen’.

Ik ben het totaal oneens met de Buma/Stemra geldroof, vanuit de muziekindustrie.
Ik heb geen radio en TV; ik kan me iet vinden in wat ze me bieden; kanselpresentaties.
Ik zie iik niet in waarom muzikanten die op de radio worden gepresenteerd moeten worden beloond.
Te vaak werken de radiostations (zeker in de U$A) al voor de muziekindustrie; en betalen ze zich zo zelf.

Ik kan me voorstellen dat ik muziek beluister, en als ik dat werkelijk wil horen er voor kies een bedragje te betalen.
Als ik het graag hoor en vaker hoor, wil ik soms wel vaker zo’n bedragje betalen; niet elke keer.
Want soms wil ik begrijpen wat degene die dat doet kwijt wil; o andere momenten wil ik ervaren wat die ander me biedt, via muziek.
Maar ook heb ik het gevoel dat er een moment komt dat ik genoeg betaald heb; en dat ik als het ware heb aanbetaald en afbetaald: ik kan verder luisteren zoveel als ik wil, maar ‘ik heb mijn aandeel betaald’.

Voor mijn gevoel gaat muziek ook over kleine of kleinere bedragen; iet die monstertarieven die concertzalen vragen.
Ook bij de muziek-Industrie krijgen degenen die dde muziek maken maar een fractie van wat betaald wordt.
Het lijkt me fijn om een gezonde hygiënische waardering te geven: voor de kunstenaars; en niet voor degenen die hen aankondigen maar zichzelf o-zo-graag (te)veel laten betalen.
Het lijkt me mooi om (weer) met respect te kunnen werken; de kunst en kunstenaars te respecteren; en de windhandel eromheen (die parasiteert) niet meer te voeden.

Muziek

voedsel en land

  • Koop/EIgendom is niet normaal
    Het handelsmodel sloopt de samenleving; het is een model van roof en verkrachting, moord en geweld.
    Als ik naar muziek luister koop ik niet de muziek; ik gebruik het ook niet
NavLeft NavUp NavRight
[LotusBank] [Basisfilosofie] [Ontwikkeling] [Presentaties] [Plannen] [Projecten] [Productie] [Oplossingen] [Overeenkomsten] [Wat is Nieuw?!]